Op 23 april 2025 vertrek ik op vierdaags avontuur naar Dublin. De vlucht is nog korter dan verwacht en na 1u15 sta ik op Ierse bodem en brengt de 'Dublin Express' me naar het centrum van de stad waar ik, zelfs met gps, een omweg maak van minstens een kilometer op weg naar mijn hotel.
Het is tijdens die wandeling dat ik al meteen merk dat een rood voetgangerslicht aan een zebrapad betekent dat mensen toch massaal blijven oversteken en ik niet anders kan dan de stroom mee te volgen om niet meteen uit de toon te vallen.
Na een vlotte check-in moet ik na het uitpakken van m'n spulletjes al meteen beroep doen op de hulpvaardigheid van de hotelmedewerkers want mijn wereldstekker heeft besloten het ter plekke meteen te begeven wat betekent dat ik geen enkel stopcontact kan gebruiken. Vier dan zonder mijn gsm zou ik kunnen overleven maar vier dagen zonder mijn fototoestel lijkt mij compleet ondenkbaar. De wereldstekker wordt niet eens getest want meteen gaat de schuif met reserve-exemplaren open en mag ik er eentje uitkiezen om het hele verblijf te gebruiken.
Na een korte blik op het stratenplan zet ik toch mijn gps maar op en begin ik aan een wandeling langs verschillende standbeelden en monumenten wat me uiteindelijk tot bij de Garden of Remembrance brengt. Nadien loop ik terug in tegenovergestelde richting om de rivier de Liffey over te steken over de bekende Ha'Penny Bridge waarna ik even verderop een prachtig uitzicht heb op het Custom House.
Niet ver van dat gebouw ligt het Famine Memorial ... een aantal zeer beklijvende en wanhopig uitziende sculpturen als aandenken aan de Grote Hongersnood ... het valt op dat iedereen die er langs loopt even halt houdt.
Ik besluit om toch nog een tweetal kilometer meer aan de wandeling te breien en loop verder langs de Liffey tot aan het 'Bord Gais Energy Theatre' met zijn knalrode stalen accenten waar het even heerlijk uitrusten is op een bankje met uitzicht op het Grand Canal Dock.
Hoewel ik durt te twijfelen aan de 15,4 kilometer die mijn stappenteller aangeeft, vertellen mijn benen en voeten toch iets anders maar desondanks passeer ik toch nog maar even langs de tramhalte die me morgen tot buiten het centrum van de stad moet brengen. Het zou vlot moeten gaan gezien sommige toeristen zelfs zo ver gaan dat ze instructievideootjes posten op youtube 'hoe koop ik een tramticket in Dublin'.
Het kopen van een tramticket en hen nemen van een tram is zelden zo vlot gegaan als in Dublin en na een rit van een half uurtje en een korte wandeling sta ik in het vroege ochtendzonnetje (jawel ... de zon schijnt in Dublin) aan Kilmainham Gaol ... uiteraard veel te vroeg.
Even verderop zie ik een soort van stadspoort met daarachter een laan omzoomd door bomen en lantaarns en het nodigt uit tot een wandelingetje. Temidden van de laan is er aan elke kant van de weg een ijzeren poort met daarachter heel oude en verweerde grafstenen wat natuurlijk mijn nieuwsgierigheid wekt ware het niet dat de poortjes afgesloten zijn met een zware ijzeren ketting en een even zwaar slot. Echter ... de tuinman die stevig in de weer is met de grasmaaier blijkt over de sleutel te beschikken en van zodra hij aan het slot begint te morrelen, vraag ik vanaop een afstandje of ik even binnen kan of mag kijken.
Ik maak vervolgens kennis met Derrick (Terik in het Iers ... dat blijkt later van belang). Derrick stelt zichzelf uitgebreid voor, vraagt waar ik vandaan kom en begint vervolgens de boeiende geschiedenis uit de doeken te doen van de plek waar we staan, het omliggende gebied en van de twee kleine begraafplaatsen. Hij maakt de poort ook verder open en ik mag van Derrick foto's gaan nemen en tussen de grafstenen lopen zo lang ik maar wil. Andere passanten vragen ook of de plek te bezoeken is maar stuiten op een halsstarrige 'neen' van Derrick (volgens hem is het 'my lucky day' vandaag). Derrick opent ook het poortje aan de andere kant van de laan en alvorens ik terug richting Kilmainham Gaol wandel voor de rondleiding daar vraagt Derrick of ik het OPW (Office of Public Works) wil laten weten via mail dat hij vandaag de honeurs heeft waargenomen en vriendelijk en behulpzaam is geweest en hij laat zeer duidelijk verstaan dat zijn naam als volgt wordt gespeld: T E R I K. Bij thuiskomst probeer ik me aan mijn belofte te houden maar het blijkt niet zo simpel te zijn om het mailadres te vinden van de overheidsdienst waarvoor Derrick werkt.
Ondertussen poets ik mijn schoenen (vers gemaaid gras gecombineerd met ochtenddauw maakt dat het gras tot ver boven mijn enkels plakt) en bezoek ik niet veel later Kilmainham Gaol dat een behoorlijke indruk maakt.
De koude en vochtige cellen, het schrille contrast met de oostvleugel van het gebouw maar bovenal de beklijvende geschiedenis van de gevangenis maken dat je een rondleiding hier niet kan overslaan bij een bezoek aan Dublin.
Na de terugrit met de tram schijnt de zon volop boven de stad en zet ik mijn tocht verder langs het National Museum of Ireland in Kildare Street en de City Hall waar ik vandaag niet binnen kan lopen want er wordt getrouwd en dus loop ik maar een zijstraatje in en dompel ik me helemaal onder in de drukte en de kleurrijke en gezellige sfeer van Temple Bar. Ik kies echter niet voor een drankje in één van de pubs maar wel voor een ijskoffie in een wit-zachtroze koffiebar.
Er staat nog een bezoek aan Dublinia op het programma maar alvorens daaraan te beginnen, zet ik met even op een bankje op één van de bruggen die de Liffey overspannen. Dat gaat een tijdje goed tot ik gezelschap krijg van twee Ieren. Op zich is dat geen probleem tot er eentje vlak naast mijn benen onder de bank duikt en het duurt even voor ik daar heb dat hij een halfvolle achtergelaten fles drank probeert te bemachtigen waarhij hij net niet omvalt bij het terug recht krabbelen.
Ik blijf nog beleefd vijf minuutjes zitten en ga dan op weg naar Dublina waar ik me onderdompel in de vikinggeschiedenis van Dublin. In het museum kan ook de toren worden bezocht en met alweer 11 kilometer in de benen kunnen die 96 trappen er ook nog wel bij. Op zich biedt te toren niet zo'n spectaculair uitzicht op de oude stad maar wel op de Christ Church Cathedral die vlakbij ligt.
Op weg naar het hotel maak ik nog een omweg langs het General Post Office dat in 1916 het toneel was van de Paasopstand. De oude loketten zijn de moeite waard om te bekijken net als de tentoonstelling die zicht biedt op de revolutionaire geschiedenis van dit imposante postkantoor dat binnen twee dagen ook de plek zal zijn van de start van de manifestatie 'Dublin Against Racism'.
Ik lust geen Guines (sorry) en whiskey al evenmin (excuses hiervoor) en ik ruil een bezoek aan deze museums dus graag in voor boeken. Het zonnetje van gisteren is helemaal verdwenen en onder een grijs wolkendek (maar nog steeds geen regen) vertrek ik naar de plek waarvoor een citytrip naar Dublin alleen al de moeite waard is: Trinity College, The Long Room en vooral het Book of Kells.
Hoewel mijn ticket pas rond 9u30 toegang verzekerd ga ik een uurtje eerder naar de universiteit waardoor ik de grote drukte voor ben en dus alle tijd heb om over het domein te slenteren en op ontdekking te gaan. De bekende campanile staat recht tegenover het regentgebouw, ik passeer de examenhal en de kapel, de Rubrics en vind ook de 'Sphere'. Ik ga ook nog op zoek naar een heel klein begraafplaatsje dat er te vinden zou zijn en na een tiental minuten zoeken, zie ik een heel klein paadje lopen naast de kapel. Gezien er af en toe mensen via het paadje het domein opkomen, wandel ik er toch maar naartoe en vlak om de hoek ligt het begraafplaatsje verborgen.
Nadien ga ik stilaan richting de ingang van de tentoonstellingsruimte en er staat al een lange rij wachtenden voor mij. Van zodra de deuren open gaan, wordt het duw- en trekwerk. Ik besluit al gauw om terug naar de ingang te lopen en daar een tiental minuten te wachten tot er terug letterlijk meer ruimte is en laat dan alle informatie rustig op me afkomen tot aan de ruimte kom waar de glazen kubus staat met daarin het 'Book of Kells' waarvan twee pagina's open liggen geslagen (John 7 vers 31-44) om te kunnen bewonderen.
Na het boek volgt de bibliotheek en sta ik in The Long Room ... de prachtige en statige 65 meter lange bibliotheekruimte waar nog steeds een aantal boeken te vinden zijn en waar de ruimte gevuld wordt met de geur van eeuwenoude boeken.
Het ticket geeft ook toegang tot een 'Immersive Experience' die vertelt over de geschiedenis van het 'Book of Kells' en een blik werpt op het verleden en de toekomst van The Long Room. Wat hier wordt getoond is zo prachtig in woord, beeld en geluid dat haast iedereen blijft zitten om het meerdere keren te bekijken.
Ik loop nadien nog langs de City Hall waar vandaag eens niet getrouwd wordt, loop langs Molly Malone en ga op zoek naar de 'Wall of Love' die zich bevindt in een steegje waar ik maar liefst vijf keer voorbij loop alvorens door te hebben dat ik wel degelijk dat doorgangetje moet nemen.
De dag afsluiten doe ik vandaag bij het Dublin Castle met een bezoek aan de State Appartments.
Na de grijze wolken van gisteren zijn er stilaan terug meer stukjes blauw te zien aan de hemel en komt de zon stilaan terug piepen boven Dublin.
Op mijn laatste dag in de stad trek ik er weer op uit met als eerste halte de Saint Patrick's Cathedral met zijn kleurrijke vloer, gals-in-loodramen, een prachtig koor en enkele bijzondere grafmonumenten en sculpturen. Het is vanuit deze kathedraal dat ik een souvenirs mee naar huis neem ... een zelfgemaakt souvenir zelfs. In een zijnis van de kathedraal kan je met een papier, een kooltje en een houten mal aan de slag gaan en een tekening maken. Ik ga voor de afdruk van een 'Keltisch Kruis' en de toren van de kathedraal. Eens mijn blad goed ligt in de mal ga ik aan de slag met mijn kooltje en tover ik het 'Keltisch Kruis' tevoorschijn. Van de toren ben ik veel minder overtuigd maar de Française naast mij bestempeld het als 'superbe' ... en dus lijkt ook de tekening van de toren gelukt.
Na een uurtje slenteren door de kathedraal loop ik even verderop door een kleine poort naar de ingang van 'Marsh's Library' die uiteraard veel kleiner is dan de bibliotheek in Trinity College maar evenzeer de moeite waard is. De kleine bibliotheek huisvest meer dan 10.000 eeuwenoude boeken die, in tegenstelling tot in The Long Room, nog wel allemaal in de bibliotheek staan en die je van zo dichtbij kan bewonderen dat je de titels zonder problemen kan lezen.
Niet ver van de Saint Patrick's Cathedral ligt Christ Church Cathedral en ook deze kathedraal is beslist de moeite waard. De kleurrijke vloer, mooie kapellen, de prachtige bogen, glas-in-loodramen en het koor zijn een bezienswaardige redding van wat ooit is geweest. Ook de crypte kan bezocht worden maar is een nogal lugubere afsluiting van een bezoek dankzij 'Tom en Jerry'.
Nadien smijt ik me in Grafton Street ... DE winkelstraat van Dublin en the place to be voor iedereen die houdt van shoppen, van immense drukte en van straatzangers die gelukkig net ver genoeg van elkaar af staan zodat de zangtalenten niet allemaal tegelijkertijd en door elkaar te horen zijn.
Aan het einde van mijn citytrip vind ik dat ik niet uit Dublin kan vertrekken zonder iets op te steken van één van de schrijvers die er zijn geboren en ik besluit er (naar mijn aanvoelen) de speciaalste van de hoop uit te kiezen ... Oscar Wilde. Ik breng een bezoek aan het huis waar hij sinds enkele maanden na zijn geboorte woonde en hoewel het zeker niet teleurstelt, denk ik dat het boeken van een rondleiding op één van de daarvoor voorziene momenten het bezoek interessanter kan maken.
Ik sluit de dag af op een bankje naast de Liffey, snoet in de zon en met op de achtergrond de geluiden van de manifestatie 'Dublin against Racism' ... geluiden die het drukke verkeer van Dublin zonder veel moeite overstemmen.
...Dublin...
...stad van schrijvers...
...geur van eeuwenoud papier...
...lawaaierige en kleurrijke pubs...
...stille en groene parken...
...standbeelden en monumenten...
...museums en kathedralen...
...eeuwenoude manuscripten...
...en bovenal...
..."Shamhlaigh mé riamh gur cineal leabharlainne a bheidh i bparthas" ... (Jorge Luis Borges)